Sombi
Hindi naman ako dati ganito. Untouchable. Hindi maka-connect sa kapwa ko. Simpleng bagay na hinihiling sa akin para sa isang munting kasiyahan hindi ko man lang matugunan. Hindi ko na rin magampanan ang responsibilidad ko bilang indibidwal. Inutil. Nabubuhay ako para umasa sa iba at umaasa sa iba para mabuhay. Kung buhay ngang matatawag ang ganito.
Pinatay ako ng Amerika. Siyam na buwan kong dinala ang guilt ng pag-alis, paglunok ng pride at pagtalikod sa ambisyon. Isang buwang nagtrabaho, walong buwang nagkulong sa kwarto. Sa loob ng siyam na buwan, isinilang nga ang bagong Ako. At sa aking pagbabalik sa sariling bayan ko, huling lamay at libing ang sumalubong sa akin. Walang pera, walang trabaho, walang plano, at matigas ang ulo. Ito ang katotohanan. Nabubuhay ako para umasa sa iba at umaasa sa iba para mabuhay. Kung buhay ngang matatawag ang ganito.
Napipinto na namang muli ang pagtakas ko. Sa pagkakataong ito, isa ang tiyak ko: wala nang mawawala sa ulilang sombi na ito.
Everything before now, before now, before now, is just a story I carry around. I guess that would apply to anybody in the world. What I need is a new story about who I am. What I need to do is fuck up so bad I can’t save myself. – p.224, Invisible Monsters (Chuck Palahniuk)
